شیر و فقر

اوایلی که به آمریکا آمده بودم از دانشگاه پول نمی‌گرفتم. قیمت مواد غذایی اینجا هم در مقایسه با ایران بسیار بالا بود. الان البته هر دو موضوع منتفی شده یعنی هم قیمتها مشابهت زیادی پیدا کرده و هم توانسته‌ام کمک‌هزینه تحصیلی بگیرم. خلاصه اون اوایل دغدغه جدی داشتم که تا حد ممکن صرفه‌جویی کنم و یک راه ساده هم همین کمتر خوردن و یا ارزان‌تر خوردن بود. رفتن به سوپرمارکتها اون موقعها خیلی اعصاب‌خردکن بود. مثلا می‌رفتم و می‌دیدم که امروز چی ارزون شده. از همون می‌خریدم. میوه اصلی ما موز بود که فوق‌العاده ارزان است اینجا. چون از همان اول با دوستان ایرانی که زندگی می‌کردم غذا می‌پختیم طبیعتا مشکل غذای گران و بد بیرون برایم معنای خاصی نداشت. اصولا با ان وضع مالی می‌شد حداکثر رفت مک‌دونالد و سیب‌زمینی سرخ‌کرده خرید! البته اینها همه در مقایسه با سختی‌هایی که پدرم ۴٠ سال قبل کشیده وقتی به تهران آمده قابل مقایسه نیست. حالا هدف از این نقل خاطره چی هست عرض می‌کنم الان. از اداره آمار آمریکا چند روز پیش آمار می‌گرفتم می‌گفت متوسط مصرف شیر ٨۵ لیتر و مصرف پنیر ١۴ کیلو در سال هست. دقیقا نمی‌دونم مصرف ایران چقدره اما می‌خوام بگم که این آثار تورمی که الان در ایران هست روی مصرف اینجور اقلام ضروری تاثیر قطعی می‌گذاره و سلامت نسل ایرانی رو در دراز مدت تهدید می‌کنه. اینها مسایلی هست که عملا در هیاهوی جنگ با آمریکا و اسراییل و یا عدم جنگ با دنیای اطراف گم می‌شه و بعدا می‌بینیم که تیم فوتبال ژاپن از تیم فوتبال ایران قدبلندتر شده!

/ 2 نظر / 5 بازدید
غف

فرناز

خداییش بعضی از این ژاپنی ها خیلی خوشگل و خوش تیپ هستنا[چشمک]