امام رضا
ساعت ۳:٠٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٩/٤ 

چند وقت پیش که می‌خواستم به مناسبت ولادت امام رضا مطلب بنویسم هرچه فکر کردم چیزی قشنگ‌تر از شعری از مرحوم امین‌پور پیدا نکردم که آقای ابطحی در وبلاگش نوشته بود. منصرف شدم از نوشتن. تا اینکه چند روز پیش که با خانواده صحبت می‌کردم و شنیدم که والدین گرامی دارند می‌روند زیارت آقا امام رضا. دوباره دلم هوای حرم رو کرد. می‌دونید به نظرم مهم نیست که میزان اعتقادات ما چقدره یا مثلا به امام رضا چطور فکر می‌کنیم و چه نقشی برای ایشون در زندگیمون قایل هستیم. مهم اینه که به ایشون فکر کنیم. مهم نیست که فکر کنیم پای شکسته ما با توسل خوب می‌شه یا نه. مهم اینه که فکر کنیم دل شکسته ما با توسل خوب می‌شه. مهم نیست که فکر کنیم زیارت یعنی رسیدن و چسبیدن به ضریح یا اینکه یعنی از هرجای دنیا سلام کردن به آقا. مهم اینه که زیارت کنیم. مهم نیست که دکتر هستیم یا مهندس. مهم اینه که هرچی هستیم در مقابل امام خودمون مودب باشیم. مهم اینه که یادمون بیاد گهگاهی توی همه گرفتاریها و کشمکشهای روزانه که ورای همه این قیل و قالها باورهایی داریم و امام رضا هم پررنگ یا کمرنگ بخشی از اون اعتقادات هست.


کلمات کلیدی: