چرا خوشحال باشم؟
ساعت ٧:٥٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۸/٢٤ 

دوستانی در یادداشت «برادر حسین» پرسیده بودند که چرا خوشحال نیستم و با بی‌تفاوتی به انتخاب کسی نگاه می‌کنم که در عمل او را به مک‌کین ترجیح داده بودم. یکی از دوستان هم حضوری همین را پرسید. دلم نمی‌خواست که جواب بدهم چون لازم بود شاهد بیاورم و دلیل و برهان که چرا اوباما را اسراییلی‌تر از بوش می‌دانم و چرا این شدت طرفداری را مشکل‌آفرین می‌شمارم و اصولا چرا اوباما را یکی می‌دانم مثل بقیه با تفاوتی در رنگ پوست و میزان هوش. البته برادر حسین خیلی مرا معطل نکرد و بلافاصله در اولین انتخابش نشان داد که چه تغییری را باید به انتظار نشست. بماند که معاون اول ایشان هم به صراحت به صهیونیست بودن خود افتخار می‌کند. حال این انتخاب اول اوباما کیست؟ این آقای مانوئل که رییس کارکنان کاخ سفید خواهد بود در حقیقت پسر یکی از آدم‌کشان اسراییلی است که در سالهای اول تاسیس اسراییل زحمات زیادی را متقبل شده با کشتن آدمهای بی‌گناه. این آقای مانوئل از طرفداران جنگ با عراق بوده و الان هم ابایی از علاقمندی به حمله به ایران ندارد. این آقای مانوئل تقریبا جمهوری‌خواهی است که لباس دمکراتها را می‌پوشد و به جمهوری‌خواهان فحشهای ناموسی می‌دهد. خلاصه که اگر در ذهن شما انتخاب اوباما شبیه بازگشت عیسی مسیح و آغاز صلح و دوستی بود باید بگویم به قول نویسنده مجله تایم سخت در اشتباهید. این یک انتخابات عادی بود در آمریکا و یک سیاست‌مدار باهوش توانست بی‌تجربگی و ناشناختگی خودش را در قالب شعار امید به تغییر به مردم آمریکا بفروشد. همه اینها را گفتم در نقد اوباما اما به واقع معتقدم بین بد و بدتر اینبار برعکس سال ٢٠٠۴ مردم آمریکا بد را انتخاب کردند.


کلمات کلیدی: