ماییم و کهنه دلقی
ساعت ۸:٢٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/٧/٢ 

چند روز قبل با پدرم راجع به سطح زندگی دانشجویی خودم و دوستانم در آمریکا صحبت می‌کردم. به نظرم بد نباشه شما هم یه فکری بهش بکنید. آنچه من می‌بینم اکثر دوستان بدتر یا بسیار بدتر از ایران روزگار می‌گذرونن. در بهترین حالت‌ها مثلا طرف یه ماشین سال ۲۰۰۰ تونسته بخره یا مثلا یه سری از ایالت‌های آمریکا رو گشته. حدس می‌زنم در ارزیابی سطح راحتی باید خیلی عوامل دیگه رو هم گذاشت مثل امکان دیدار با خانواده مثل راحتی در جامعه و ... . از طرفی وسایل زندگی هم اینجا گرونه و به واسطه زندگی مستاجری و نامعینی آینده معمولا منطقی در خرید وسایل زیاد نیست. مثلا من کلا یک تخت و یک کشو و یک موکت دارم و کل وسایل دیگری هم که دارم در دو چمدون جا می‌شه:

ماییم و کهنه دلقی کاتش در آن توان زد!


کلمات کلیدی: