٧٣۰=خداحافظی
ساعت ۸:٢۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٩/۱۱ 

این یادداشت ٧٣۰ این وبلاگ است و البته آخرین آن. با احترام به خوانندگان این وبلاگ و سپاس از همراهی چندساله آنها، یادداشت آخر این وبلاگ را هم تقدیم می‌کنم به سردار تشنه لب، آقا ابوالفضل العباس، همان کسی که وبلاگ را به نامش شروع کردم و امشب به یادش به انتها می‌رسانم و امید دارم که خداوند بزرگ اندکی از صبر و بزرگواری ایشان را به این بنده نیز ارزانی دارد و آنچه در طول این مدت از این قلم جاری شد را به لطف خودش بپذیرد.


کلمات کلیدی:
 
شکرگزاری
ساعت ۱٠:٥٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٩/٩ 

برای ما ایرانی‌ها شکرگزاری روز خاصی ندارد. هر روز اگر بخواهی می‌توانی شکرگزار نعمتهای خدا باشی و می‌توانی به شکرانه موفقیتهایی که داشتی به دیگران هم کمک کنی. این موضوع در آمریکا هم البته هست اما یک روز خاص هم دارند با آداب و سنن خاص خودش برای شکرگزاری. از جمله آداب این روز هم پختن بوقلمون هست و یک سری غذاهای دیگر. خلاصه امر اینکه امسال ما جمعی را دعوت کردیم و روز شکرگزاری برگزار کردیم که این یکی را هم امتحان کرده باشیم. بد هم نبود. فردای روزشکرگزاری هم روز خرید است و حراجیها برپا. ما که چیزی نمی خواستیم ولی بقیه ظاهرا بهره وافی برده بودند از قیمتهای پایین اجناس.


کلمات کلیدی:
 
خدا با تو صحبت می‌کند؟
ساعت ۱۱:۱٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٩/٦ 

اگر معتقد به وجود خدا باشیم و به‌طور کلی قبول داشته باشیم که خدا مهربان است و به آدمهایی که خلق کرده کمک می‌کند به این نکته می‌رسیم که چطور می‌توانیم بفهمیم که در موارد مختلف این خدای مهربان به ما چه می‌گوید؟ یعنی مثلا اگر در مقطع انتخاب هستیم و از آینده هم طبیعتا اطلاع نداریم چطور می‌توانیم از این دریای بیکران علم و دانش که ناظر بر اعمال ما و فکر ما هست کمک بگیریم که انتخاب درستی داشته باشیم. به نظرم گهگاهی به وضوح کتابهای آسمانی راه را نشانت می‌دهند و می‌گویند که خیر تو در چیست ولی خب این کتابها برای یک فرد خاص و یک زمان خاص نوشته نشده‌اند و بسیاری از حالتهای خاص را نمی‌توان با ارجاع مستقیم به کتاب خدا حل و فصل کرد. پیامبر هم نیستیم که جبرئیل پیک مستقیم ما باشد. اینجاست که مشکل پدیدار می‌شود خاصه اگر شما بخواهی حتما به راهی بروی که خدا می‌پسندد. گروهی که به اصالت عقل معتقدند در این موارد توصیه عقل را ملاک می‌دانند و دیندارانی هم عقل را پیامبر دوم می‌دانند. نکته مبهم این است که این عقل وقتی به سادگی تحت تاثیر قرار می‌گیرد و گهگاه احساسات و گهگاه فشارها و زمانی اطلاعات غلط او را گمراه می‌کند چطور می‌توان اصالتش را پذیرفت؟ به نظر می‌رسد تقریبا تنها راهی که در مقابل بندگان خداست تلاش و کنکاش در حد توان و سپس تصمیم‌گیری و توکل به خداست. اگر هم نتیجه نداد دیگر شما حجت کافی دارید که در محدوده عقل و دانش و توانتان حرکت کرده‌اید. نشانه‌های خدا را هم البته در این میان نباید فراموش کرد. نشانه‌هایی از قبیل همزمانی اتفاقات و یا نتایج صدقات و نذورات و یا حتی استخاره. خلاصه امر آنکه اگر نمی‌دانیم چه کنیم و در امور دنیا با مشکل تصمیم‌گیری روبرو هستیم یادمان باشد که خدا با ما صحبت می‌کند و ما را با شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل تنها نگذاشته و تنها سبکباران ساحلها در امن و آرامش ابدی نیستند. ما هم بندگان همان خدایی هستیم که می‌گوید مرا یاد کنید که جواب خواهید گرفت.  


کلمات کلیدی:
 
مقوله فراموش‌شده کبابی!
ساعت ٦:٤۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٩/٥ 

یک نگاهی به مطالب این هفته‌های اخیر وبلاگ که می‌کردم دیدم که بار معنوی و اخلاقی قضیه رفته بالا و دیگه وقتش هست که یه یادداشت هم راجع به امور دنیوی بنویسم و البته در راس امور دنیوی مقوله چلوکباب قرار دارد! دیشب جای همه اونها که دستشون از دنیا کوتاه هست و اونها که در دره دهات آمریکا و کانادا هستن و باز هم عملا دستشون از دنیا کوتاه هست و اونها که مثل استاد پیمان توی رژیم خودخواسته هستن و لذا دستشون از دنیا کوتاه هست رفتیم یک رستوران ایرانی که دوباره بازشده اینجا و یک غذای ردیفی زدیم بر بدن. این رستوران متاسفانه پارسال آتیش گرفت و سوخت و خوشبختانه به لطف یزدان و بچه‌ها مجددا باز شده. خلاصه اومدین این طرفها یه غذای خوب می‌تونید ما رو مهمون کنید در این رستوران. برای اینکه جزییات رو هم بدونید یه سیخ کوبیده و یه سیخ جوجه و یه سیخ برگ با گوجه و برنج و ماست و سالاد شیرازی جمعا شد با انعام و مالیات ۴٠ دلار. نوش جونم! در همین راستای پرفضیلت سورچرونی و امور دنیوی یک توصیه ویژه‌ای دارم که این وبلاگ تنبل‌خونه شاه‌عباسی رو ببینید. خانم الهه داره در هلند غذا درست می‌کنه و دستور غذاش و عکس غذاها رو می‌گذاره توی این تنبل‌خونه. معلوم هم هست که کارش درسته‌ها. اینه که یه وقتی برین سراغ وبلاگش که شکمتون سیر باشه یا غذا برای خوردن در دسترستون باشه!


کلمات کلیدی:
 
امام رضا
ساعت ۳:٠٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٩/٤ 

چند وقت پیش که می‌خواستم به مناسبت ولادت امام رضا مطلب بنویسم هرچه فکر کردم چیزی قشنگ‌تر از شعری از مرحوم امین‌پور پیدا نکردم که آقای ابطحی در وبلاگش نوشته بود. منصرف شدم از نوشتن. تا اینکه چند روز پیش که با خانواده صحبت می‌کردم و شنیدم که والدین گرامی دارند می‌روند زیارت آقا امام رضا. دوباره دلم هوای حرم رو کرد. می‌دونید به نظرم مهم نیست که میزان اعتقادات ما چقدره یا مثلا به امام رضا چطور فکر می‌کنیم و چه نقشی برای ایشون در زندگیمون قایل هستیم. مهم اینه که به ایشون فکر کنیم. مهم نیست که فکر کنیم پای شکسته ما با توسل خوب می‌شه یا نه. مهم اینه که فکر کنیم دل شکسته ما با توسل خوب می‌شه. مهم نیست که فکر کنیم زیارت یعنی رسیدن و چسبیدن به ضریح یا اینکه یعنی از هرجای دنیا سلام کردن به آقا. مهم اینه که زیارت کنیم. مهم نیست که دکتر هستیم یا مهندس. مهم اینه که هرچی هستیم در مقابل امام خودمون مودب باشیم. مهم اینه که یادمون بیاد گهگاهی توی همه گرفتاریها و کشمکشهای روزانه که ورای همه این قیل و قالها باورهایی داریم و امام رضا هم پررنگ یا کمرنگ بخشی از اون اعتقادات هست.


کلمات کلیدی:
 
بچه‌ها متشکریم!
ساعت ۱۱:۳۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٩/۱ 

دوستان و خوانندگان ثابت وبلاگ توجه داشتند که یادداشت قبلی توفانی به راه انداخت و بازدیدها رو به ١۶۵ رسوند و تعداد نظرات رو به نزدیک ٣٠. دلیلش هم این بود که بنده تصادفا گزینه لزوم تایید نویسنده وبلاگ برای نمایش نظرات خوانندگان رو فعال نکرده بودم و یکی از دوستان از همون صبح که بیدار شده بود و این موضوع رو فهمیده بود یک کمپین راه انداخته بود و به دوستان دیگه هم زنگ زده بود که چه نشسته‌اید که صاحب اون قلم سانسور رو برداشته! این شد که عزیزان شاهد هنرنمایی ٣ نفر از خوانندگان و فی‌الواقع دوستان صمیمی صاحب این وبلاگ بودند. جالب اینکه آخر شب که با رضا حرف می‌زدم گفتم که حالا این وسط همه شوخیها یک نفر هم از این فمینیستها اومده می‌گه که تو چرا اینقدر متحجری. خندید و گفت مهندس اون هم من بودم. فمینیست کجا بوده! خلاصه کلام اینکه باعث انبساط خاطر بنده و احتمالا جمع زیادی از خوانندگان شدید که جا داره از رضا و حسین و مهندس تشکر کنم.


کلمات کلیدی: